شهداکیستند؟

شهیـد
نه یک واژه، که یک جهان معناست؛ تجلیگاه اوج بندگی، ایثار و شجاعت. آنان، مردان و
زنانی بودند از جنس همین خاک، با آرزوهای شیرین و دلبستگیهای زمینی، اما دلی به وسعت
آسمان داشتند و عشقی به عظمت حقیقت. در رگهایشان، خون آزادگی میجوشید و در
چشمانشان، نور یقین میدرخشید. آنان، با لبیک به ندای حق، پا در راهی نهادند که سرانجامش،
وصال یار بود و جاودانگی.

دنیای مادی و تعلقات زمینی:
این قهرمانان، در میان ما زندگی میکردند. جوانانی بودند که رویاهای شیرین در سر داشتند،
خانوادههایی که چشم به راه بازگشتشان بودند، و زمین و تعلقات دنیایی که میتوانست
وزنه سنگینی بر دوششان باشد. عشق به همسر، مهر به فرزند،
علاقه به داشته های مادی، همه و همه جزئی از زندگی آنها بود. اما آنچه آنان را از دیگران
متمایز میکرد، تواناییشان در عبور از این تعلقات بود. آنها آموختند که عشق حقیقی، عشق به
خالق و در راه او، عشق به خلق است.

قلبهایی به وسعت آسمان:
وسعت قلب شهدا، به اندازهای بود که میتوانست تمام حقیقت
هستی را در خود جای دهد. این وسعت، از جنس پذیرش عشق الهی و درک رسالتی بزرگ بود.
آنان، با چشم دل، حقایقی را میدیدند که در حجاب ظواهر پنهان است. نور یقین، چراغی بود که
تاریکیهای تردید را می زدود و آنان را در مسیر هدایت الهی ثابتقدم میساخت. این نور، در
نگاهشان تلائلو میکرد و به دیگران نیز تابش می نمود.

خون آزادگی در رگها:
آزادگی، نه تنها از بند اسارت جسمانی، بلکه از بند تعلقات نفسانی و
خرافات رایج بود. شهدا، با ارادهای پولادین، خود را از بند هر آنچه جز حق، اسیر میکرد، رهاساختند.
خون آزادگی که در رگهایشان میجوشید، موتور محرکهایی بود برای جهاد اکبر و اصغر.
آنان، در برابر ظلم ایستادند و طعم ذلت را نپذیرفتند.

لبیک به ندای حق و سرانجام وصال:
دعوت به حق، ندایی فراگیر بود که در سکوت شب و در
هیاهوی روز، گوش جانشان را مینواخت. پاسخ این ندا، نه با تردید، که با شوق و اشتیاق همراه
بود. راهی که انتخاب کردند، راهی پر خطر، اما پر نور بود. مسیری که سرانجامش، بازگشت به
سوی اصل خویش، یعنی خالق هستی بود. این وصال، نه یک پایان، بلکه آغاز جاودانگی بود.

پیکر در خاک، روح در پرواز:
بدنهای خاکی آنان، پس از پروازی کوتاه در این دنیا، دوباره به
آغوش خاک بازگشتند. اما روح بلندشان، فارغ از قید و بندهای جسم، در آسمان ایثار و شهادت،
پروازی ابدی را آغاز کرد. این روح، شاهد و ناظر بر احوال ماست؛ ناظر بر پیمانمان با آرمانهایی
که خونشان را پای آن ریختند. آنان رفتند تا بماند، نام وطن، حرمت دین و عزت انسان. این ماندگاری، نه تنها برای نامشان، بلکه ارزشهایی است که برای آنها جان فدا کردند.